Η ζωή μετά την ηλικία των 45 ετών είναι μια περίοδος αλλαγών, που συχνά σας αιφνιδιάζει. Οι ψυχολόγοι και οι γιατροί σημειώνουν ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το άτομο αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις που μπορεί να προκαλέσουν εσωτερικό τρόμο, ακόμη και κρυφό άγχος.

Το απρόβλεπτο του ίδιου του σώματός μας

Αφού περάσουν τα σαράντα πέντε χρόνια, πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να αισθάνονται ότι το σώμα δεν είναι πλέον ο προκαθορισμένος “πιστός σύμμαχος”. Γίνεται όλο και περισσότερο ευθραυστότητα της υγείας. Ό,τι συγχωρούνταν στο σώμα – άυπνες νύχτες, χαμένες προπονήσεις ή διατροφικές παραλείψεις – επηρεάζει τώρα το σώμα άμεσα. Δεν είναι τόσο τα ίδια τα γηρατειά που είναι τρομακτικά, αλλά μάλλον τα η απώλεια του ελέγχου απώλεια ελέγχου της σωματικής ευεξίας και εμφάνιση χρόνιων παθήσεων που απαιτούν συνεχή προσοχή.

Κοινωνική αορατότητα και εμπόδια στη σταδιοδρομία

Στον επαγγελματικό τομέα μετά την ηλικία των 45 ετών, υπάρχει συχνά ο φόβος της της ασημαντότητας. Ο κόσμος της τεχνολογίας αλλάζει ραγδαία και πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι οι νέοι επαγγελματίες πατούν στα πόδια τους. Επιπροσθέτως, υπάρχει μια αίσθηση “κοινωνικής διαφάνειας”: αρχίζει κανείς να αισθάνεται ότι η μαζική κουλτούρα και το μάρκετινγκ απευθύνονται σε ένα νεανικό κοινό, γεγονός που δημιουργεί μια ψευδή αίσθηση του εαυτού του. irrelevance.

Ευθύνη για δύο γενιές

Αυτή η ηλικία αναφέρεται συχνά ως η “γενιά του σάντουιτς”. Οι σαρανταπεντάχρονοι έχουν διπλό βάρος:

• Την ανάγκη να διατηρήσουν γηράσκοντες γονείςτων οποίων η υγεία αρχίζει να επιδεινώνεται δραματικά.

• Ανάγκη να βοηθήσετε μεγαλώνουν τα παιδιάτα οποία δεν στέκονται ακόμη γερά στα πόδια τους.

  

  Το σώμα στα 47 σταματά να είναι σιωπηλό και αρχίζει να υπαγορεύει τους δικούς του κανόνες ζωής

Η συνειδητοποίηση ότι είστε το κύριο στήριγμα για όλη την οικογένεια δημιουργεί ένα δύσκολο συναίσθημα. βάρος της ευθύνηςπου δεν μπορεί απλά να παραιτηθεί.

Η αίσθηση του χρόνου που φεύγει

Ίσως ο πιο βαθύς φόβος είναι να γίνει υπαρξιακή κρίση. Αν στην ηλικία των 30 μοιάζει σαν μια αιωνιότητα μπροστά μας, μετά τα 45 έρχεται μια σαφής κατανόηση του πεπερασμένου του χρόνου. Οι άνθρωποι αρχίζουν να κοιτάζουν πίσω, αξιολογώντας τα επιτεύγματά τους, και συχνά αντιμετωπίζουν την πικρία των μη πραγματοποιηθέντων σχεδίων. Αυτός ο φόβος κάνει τους ανθρώπους να αναζητούν μανιωδώς νέα νοήματα και να προσπαθούν να “έχουν χρόνο για όλα”, γεγονός που οδηγεί μερικές φορές σε συναισθηματική εξουθένωση.

Οικονομική ευπάθεια

Τα ζητήματα πλούτου αποκτούν διαφορετική βαρύτητα. Δεν είναι πλέον η έλλειψη ενός νέου gadget που είναι τρομακτική, αλλά η έλλειψη ενός οικονομικού μαξιλαριού σε περίπτωση απώλειας εργασίας ή ασθένειας. Οι σκέψεις για τη συνταξιοδότηση παύουν να είναι αφηρημένες και μετατρέπονται σε συγκεκριμένους υπολογισμούς, οι οποίοι δεν είναι πάντα αισιόδοξοι. Γίνεται φανερό ότι ο συσσωρευμένος πόρος δεν είναι μόνο χρήματα, αλλά και ενέργεια, η οποία κάθε χρόνο γίνεται λίγο λιγότερη.

Η αποδοχή αυτών των φόβων βοηθά στη μετατροπή τους σε μια συνειδητή προσέγγιση της ζωής και του μέλλοντος του ατόμου.